ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ

1. Κάποιοι νομίζουν ότι ο κόσμος δίνει την παραμικρή δεκάρα για το αν θα βγούμε από το ζουρλομανδύα του μνημονίου, και την κινούμενη άμμο της αέναης ύφεσης, της φτώχειας και της ανεργίας, δια της καταγγελίας, της απαγκίστρωσης, της διαπραγμάτευσης ή της προσευχής. Ότι δηλαδή ψηφίζει "καταγγελία" επειδή την προτιμά από την αναδιαπραγμάτευση, ή πως θα χαλαστεί αν βρεθεί μια λύση στην οποία δεν θα εισέλθει ο Έλλην πρωθυπουργός επί λευκού ίππου θριαμβευτής στο Βερολίνο, ούτε το εξεγερμένο προλεταριάτο στα θερινά (λόγω εποχής) ανάκτορα. Το βασικό που θέλει ο κόσμος, βλέπω εγώ, είναι μια πολιτική ηγεσία που γνωρίζει ότι η κατάσταση στη χώρα έχει φτάσει στο μη-περαιτέρω, στην απελπισία για τους πολίτες της και συζητά με αυτό ως βιωμένο δεδομένο. Που θα πάρει αποφάσεις όχι με βάση το τι λένε τα έγγραφα της εισαγγελίας του Μονάχου, και τα συμφέροντα των τραπεζιτών, αλλά π.χ. την ανάγκη του πιτσιρικά και του επαγγελματία για αξιοπρεπή δουλειά και του μαγαζάτορα για πελατεία και για ρευστότητα. Δεν ψηφίζουν σύριζα επειδή γουστάρουν την ιδέα της "καταγγελίας του μνημονίου", η τις ιδέες που κυκλοφορούν στο χώρο του για το "πέρασμα στο σοσιαλισμό" αλλά επειδή πιστεύουν πως όλοι αυτοί οι ψιλοψυχάκηδες που επέμεναν να λένε τα ίδια όταν όλοι τους έβριζαν (όλοι, και αυτοί που τους ψήφισαν προχθές ακόμα), έχουν αποδείξει την ακεραιότητα των δεσμεύσεών τους και το ξεροκέφαλο των πεποιθήσεών τους.
   Δεν ξέρω αν ο κόσμος απογοητευτεί από τον ΣΥΡΙΖΑ αν αποτύχει σε ένα εξ αρχής δυσκολότατο παιχνίδι εκτός έδρας - ή αν θα ανεχθεί τις βέβαιες κακουχίες της πορείας, ξέρω ότι θα απογοητευτεί και θα πάρει με τις πέτρες όλους αν δεν τηρήσουν με θρησκευτική ευλάβεια την ουσία, (και όχι το γράμμα) των δεσμεύσεών του και γίνουν κι αυτοί καθεστώς. 
2. Το πολιτικό σχέδιο πίεσης του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς, για να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση αποδοχής των μέτρων της κυβέρνησης Παπαδήμου, πέρα από το ότι έχει ξεφύγει πλέον προς το θεατρικό είδος της επιθεώρησης, δρα αντίστροφα στην κοινή γνώμη, αν πιστέψουμε τουλάχιστον τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Η αδυναμία των καθεστωτικών πολιτικών και των μέσων της διαπλοκής να κατανοήσουν ότι οι επιθέσεις τους στον ΣΥΡΙΖΑ, ως επιθέσεις από λαϊκά απαξιωμένους, τον οδήγησαν στην γενικευμένη λαϊκή καταξίωση, ότι δηλαδή Σαμαροβενιζέλοι και Μεγκοσκάιδες έδρασαν σαν το καλύτερο επικοινωνιακό επιτελείο της Κουμουνδούρου, συνεχίζεται. Δεν θέλω να υποτιμήσω τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για να πλήξουν τον ΣΥΡΙΖΑ, περιμένω τα χειρότερα, αλλά μέχρι στιγμής έχουν κατορθώσει να τον πάνε σε λίγες μέρες από το 16,7 στο δημοσκοπικό 25%. Για κάποιο λόγο νομίζουν ότι η πίεση, η τηλεκατακεραύνωση και η διαβολή ακόμα πιάνει. Έξις δευτέρα φύσις που λένε...
3. Δεν ξέρω ποια χαρτορίχτρα συμβουλεύεται ο κάθε τηλεαστέρας και πολιτικάντης των κομμάτων της διαφθοράς και αναλαμβάνουν να διερμηνεύσουν το νόημα της ψήφου και το τι σόι εντολή έχει δώσει ο κυρίαρχος λαός. Δεν ξέρω κανέναν όμως ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ που να θεωρεί ότι έδωσε εντολή στον Τσίπρα για να κάνει κυβέρνηση αποδοχής του μνημονίου, κυβέρνηση Μέρκελ και ζόμπι-Σαρκοζί, κυβέρνηση ό,τι νά'ναι - αρκεί να κυβερνήσει. Το ότι παρά τις απειλές, την καταστροφολογία και την προαναγγελία λιμών, σεισμών και καταποντισμών, ο κόσμος ψήφισε αντιμνημονιακά και καταψήφισε τα κόμματα του μνημονίου, είναι θεωρώ βαρύνουσας σημασίας δεδομένο το οποίο απουσιάζει από τις καθεστωτικές αναλύσεις 
4. Κανένας δεν έδωσε σημασία στους 5 όρους που έβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ για να συμμετάσχει σε κυβέρνηση. Καλοί ή κακοί, πάντως αποτελούν την αρχή μιας συζήτησης για το περιεχόμενο της διακυβέρνησης. Το ότι σοκάρονται και σκανδαλίζονται όλοι μαζί που ο άλλος δεν πήρε την πρωθυπουργία και 5-6 υπουργεία να το βουλώσει, δείχνει το ήθος και τους στόχους εκείνων που μέχρι πρότινος κυβερνούσαν εναλλάξ.
5.  'Η ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να κυβερνήσει και κρύβεται επειδή φοβάται τις ευθύνες της εξουσίας, ή παίζει πολιτικό παιχνίδι επειδή θέλει να πάρει αυτοδυναμία στις εκλογές, ή κανένα από τα δύο, αλλά πάντως όχι και τα δυο μαζί, δεν γίνεται λογικά - και όταν σε μια συζήτηση λέγονται αμφότερα, υπάρχει ένα θέμα λογικής συνέπειας. 
6. Οικουμενική κυβέρνηση επίσης, είναι μια κυβέρνηση με την συμμετοχή όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, όχι μερικών. Η κυβέρνηση στην οποία θα συμμετείχαν τέσσερα από τα επτά κόμματα της βουλής, θα ήταν κυβέρνηση συνεργασίας. Για να μην ξεχνάμε πως οι λέξεις σημαίνουν πράγματα
7. Και αυτοδύναμη κυβέρνηση να σχηματίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα έχει πάρει την κυβέρνηση όχι την εξουσία. Εξουσία δεν είναι μόνο η πλειοψηφία στη βουλή, είναι η δικαστική, τα ΜΜΕ και τα μεγάλα συμφέροντα των εργολάβων του δημοσίου που ζουν ως τώρα παρασιτικά στο σώμα του φορολογουμένου, τα σώματα ασφαλείας και ο στρατός, το πλέγμα της ιεραρχίας των δημόσιων υπάλληλων που θα τον δουν ως αποσταθεροποιητικό για την κομματικής προέλευσης θαλπωρή τους. Άρα την επόμενη μέρα θα ξεκινά με δέκα εσωτερικά μέτωπα, πέραν των εξωτερικών, καθώς η Αθήνα θα καλύπτεται από την λεπτή αχλύ τόσων καμμένων απορρήτων εγγράφων του υπουργείου οικονομικών...
8. Ας κάνουμε ένα ταξίδι σε έναν παράλληλο σύμπαν όπου τα δύο κόμματα είχαν πάρει το 45% των ψήφων, που τους έδιναν κάποιες δημοσκοπήσεις, και ας σκεφτούμε ποια θα ήταν η κατάσταση τώρα: Θα είχε αμφισβητηθεί από τόσες πλευρές η τρέχουσα ευρωπαϊκή πολιτική; Θα έβγαιναν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να διατρανώνουν την πρόθεσή τους για σκληρή αναδιαπραγμάτευση; Θα έβγαινε ο Μπαρόζο με χάντρες και καθρεφτάκια να μαζέψει τους ατίθασους: Θα υπήρξε ο ίδιος κλονισμός αυτής της καταστροφικής και αντικοινωνικής πολιτικής; Αν έσκυβε ο λαός το κεφάλι και ψήφιζε το αδελφό κόμμα των χριστιανοδημοκρατών, πώς θα έπαιζε αυτό στο πεδίο της ΕΕ, της πανευρωπαϊκής αμφισβήτησης της λιτότητας;
9. Όσο για την ακυβερνησία και την φρίκη της, ένα έχω να πω κ. Μιχελάκη, μονο ένα: 
   
   

Δεν ξέρω αν πρόκειται για συνειδητή επιλογή ανταγωνισμού με τις "μάζες", ή απλά για την βαθιά κοινωνιοπάθεια της κρατικής διανόησης (κρατικής, με όλη τη σημασία πια της λέξης ακόμα και όταν ξιφουλκεί εναντίον του "μεγάλου κράτους"), των "πνευματικών" εκπροσώπων δηλαδή μιας ελίτ των οποίων η πνευματικότητα διοχετεύεται στην υπεράσπιση του πιο ακραίου οικονομικού ατομισμού, ταυτόχρονα με την καταγγελία της φυσικότερης των συνεπειών του, της διαφθοράς. Μιας ομάδας που συναπαρτίζεται και από μεγάλη μερίδα κονδυλοφόρων και κονφερανσιέ που έβγαζαν τα προς το ζην στην προηγουμένη κατάσταση γυαλίζοντας διάφορα παρκέ της διαπλοκής και παιανίζοντας όψεις του καταναλωτισμού και του πολιτικού μας συστήματος σε κρατικοδίαιτα έντυπα και κανάλια. Από τους κλαριντζήδες δηλαδή του πάρτι που τελείωσε, με τα πενηντάευρα των γλεντοκόπων ακόμα στα κούτελά τους...

Δεν ξέρω.

Αλλά δυσκολεύομαι να συμμετάσχω πια σε συζητήσεις που εμπαθώς ζητούν να υπερασπιστούν την κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας της χώρας, την μετακίνηση δηλαδή σε νοτιοασιατικά εργασιακά πρότυπα, εν ονόματι του Ευρωπαϊσμού, την συστηματικά ανεργιογόνο πολιτική, μέσα στην συνθηματολογία του "να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να δουλέψουμε", την καταβύθιση της χώρας σε μια άνευ προηγουμένου τυφλή οικονομική σύνθλιψη στο όνομα του εξορθολογισμού της, την επίκληση στο μέλλον από εκείνους που δήωσαν ή συνέργησαν στη δήωση του παρελθόντος και του παρόντος της χώρας, την διαβεβαίωση της προστασίας των ασθενεστέρων, καθώς πλακώνει η πείνα και οι άστεγοι εξαπλώνονται στα κέντρα των πόλεων, την καταδίκη της ανομίας και της βίας, από όσους υποστηρίζουν μια κυβέρνηση μεσανατολικών κατασταλτικών επιδόσεων και αιματηρής κοινωνικής βίας. Πώς να κουβεντιάσεις με τους καταγγέλοντες το "φαιοκόκκινο μέτωπο", εκείνους τους φαιοφαιούς που ταυτόχρονα στήνουν, έστω και ως μακέτα, στρατόπεδα συγκέντρωσης για "λαθρομετανάστες" και συμπορεύονται έργω με την πιο εγκληματική ακροδεξιά, με εκείνους που κουνούν το δάκτυλο στον υποθετικό "μέσο Έλληνα" χωρίς να ξεκινούν από μια εξήγηση βρε αδελφέ για το ποιο έμφυτο χάρισμα τους έφερε προσωπικά πάνω από αυτόν τον μέσο, αν μη τι άλλο; Τι μπορείς να συζητήσεις με ανθρώπους που το όραμά τους είναι ένα μεταμνημονιακό επέκεινα όπου οι εξαγνισμένοι ιθαγενείς θα μπορούν επιτέλους να βγάζουν πάλι τα 700 Ευρώ που τόσο άσκεφτα τους χάριζαν στην μεταπολιτευτική παραζάλη οι εργοδότες, αυτή τη φορά "με την αξία τους"; Πού επικαλούνται το συμφέρον της πατρίδας, το οποίο όμως είναι αποσυνδεδμένο και έρχεται μάλιστα σε σύγκρουση με το συμφέρον της πλειονότητας των κατοίκων της;

Και δεν μιλάμε για διακινητές απλών κοινότοπων αντιφάσεων αλλά και της σχεδόν προσωποποιημένης αποστροφής προς τον λαό: Για όλους αυτούς ο μνημονιακός λόγος έχει πάρει νιτσεϊκές διαστάσεις: οι αυτοκτονούντες είναι αδύναμοι, η σουμπετερική καπιταλιστική "δημιουργική καταστροφή" απαιτεί την καταστροφή και ανθρώπινων ζωών - των άλλων βέβαια - το κοινωνικό κράτος είναι κακό επειδή επιτρέπει την επιβίωση και την αναπαραγωγή των φτωχών και ανάξιων, η ανεργία είναι έδειξη προσωπικής αδυναμίας, ενώ ούτε η πείνα δεν δικαιολογεί την αυτοδικία της επιβίωσης. Η φρίκη των κατατρεγμένων και των ζωών που ρημάζουν καθημερινά δεν δικαιούται να ξεσπά ούτε σε συμβολικές ενέργειες αποδοκιμασίας, ούτε σε χειρονομίες, ούτε σε απεργίες, ούτε σε διαμαρτυρίες, ούτε βέβαια σε πέτρες και βία, ούτε σε τίποτα. Μόνο η παθητική, στωική αποδοχή της ατομικής και κοινωνικής διάλυσης, μόνο η αναγνώριση του οικονομικά αναπόφευκτου της ακόμα μεγαλύτερης ανισότητας, είναι αποδεκτή. Κάθε ανυπακοή είναι κολάσιμη, κάθε ένσταση παράλογη. Κάθε τι το κοινωνικό, δεν είναι για αυτούς όλους παρά μια επιβολή επί της ιερότητας του ιδιωτικού και η εργασία δεν είναι παρά ένας πόρος προς ελαχιστοποίηση του κόστους. Το κινητήριο όραμα είναι η Αγγλία του Όλιβερ Τουίστ.

Θα εικάσω πως αυτή η έξαρση της κοινωνικής αναλγησίας, οι αλλεπάλληλοι πανηγυρικοί της σκληρότητας, δεν είναι παρά εκδήλωση ενός εγγενούς στον καπιταλισμό κενού εμπάθειας και πως είναι η κρίση που συγκεκριμενοποιεί τις υπόρρητες αυτές παραδοχές και κατευθύνει τους λόγιους, υπολόγιους, παραλόγιους και ψευδολόγιους συνοδοιπόρους των ελίτ, στην φυσική κατάληξη κάθε εξουσιαστικού λόγου: την άρνηση της δημοκρατίας, τον αντιανθρωπισμό, τον μεταμοντέρνο αντιδιαφωτισμό.

Αν το ανθρωπιστικό πρόταγμα είχε εκφραστεί μέσω του αποφθεύγματος του Τερεντίου "είμαι άνθρωπος, τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο", ο ελιτίστικος αντιανθρωπισμός που έχει ξεχειλίσει από τους καθεστωτικούς ζηλωτές μπροστά στο φόβο της αποσταθεροποίησης της φαυλότητας που τους εξέθρεψε, λέει το ακριβώς αντίθετο: "Είμαι απάνθρωπος. Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι οικείο".

Κερδισμένοι και χαμένοι στα χρόνια της κρίσης στην Ισπανία Με το μωβ οι ετήσιες μεταβολές εταιρικών κερδών. Με το πορτοκαλί οι αμοιβές των εργαζομένων...

Σας θυμίζει κάτι αυτό: Με τις περικοπές της χρηματοδότησης των περιφερειών έχουν στεγνώσει τα πάντα στην Ισπανία:

... Οι περιφέρειες λένε πως έχουν φτάσει στα όριά τους με τις περικοπές που έχουν ήδη γίνει, οι οποίες έκλεισαν νοσοκομεία και άφησαν σχολεία χωρίς θέρμανση η χαρτί τουαλέτας... Ο περιφερειάρχης της Extremadura, Jose Antonio Monago επιμένει: "Το μόνο που δεν έχουμε κάνει είναι να γυρνάμε με σαντάλια, όλα τα άλλα τα κάναμε"

Μια άλλη εικόνα που μας είναι γνωστή:

"Η Mercedes Garcia, διευθύντρια μια στέγης για σοβαρά πνευματικά ανάπηρους ενήλικες έχει να αντιμετωπίσει μια κρίση στην κουζίνα της. Δύο από τους φροντιστές της προμήθευαν και ετοίμαζαν φαγητό για τους 46 ασθενείς του κέντρου δωρεάν επί έναν σχεδόν χρόνο. Οι άλλοι 18 αποφάσιαν πρόσφατα πως δεν αντέχουν άλλο και αρνήθηκαν να παράσχουν περαιτέρω υπηρεσίες χωρίς πληρωμή από πριν.

Η στέγη "τρέχει με τους ατμούς" εδώ και μήνες επειδή η τοπική κυβέρνηση, στριμωγμένη από μέτρα λιτότητας για την αντιμετώπιση της κρίσης της ευρωζώνης, δεν έχει πληρώσει το τμήμα των εξόδων που της αναλογεί..

Πέρα από την αργή βύθιση στο βάλτο της κοινωνικής δυστοπίας που παράγει η λιτότητα και στον οποίο έχουμε πλέον εθιστεί, βλέπουμε και την τραγικωμική αντίφασή της σε πλήρη δράση: η Ισπανία ενώ ξεκίνησε με σχετικά μικρό δημόσιο χρέος (στο 66% του ΑΕΠ τον Σεπτέμβρη του 2011, χαμηλότερο από εκείνο της Γερμανίας) εκτροχιάζεται κι αυτή δημοσιονομικά, με επιταχυνόμενους ρυθμούς και το δημόσιο χρέος της αναμένεται να φτάσει στο 87% του ΑΕΠ φέτος - και βλέπουμε. Σημειώνω ότι η Ισπανία ήδη από πέρυσι, επί Θαπατέρο, είχε προσπαθήσει να πουλήσει τον αντίστοιχο ΟΠΑΠ, αλλά άλλαξε γνώμη εξαιτίας της πολύ χαμηλής τιμής που της έδιναν. Φέτος η δεξιά κυβέρνηση του Ραχόι πρόκειται να επανεθνικοποιήσει τα διόδια, διότι με την ύφεση έχει πέσει η κίνηση και οι ανάδοχοι... μπαίνουν μέσα (και αλλίμονο: ιδιωτικοποιούμε μόνο τα κέρδη, όχι τις ζημιές!).

Όλα αυτά, και η αλλαγή πρόβλεψης για την ανάπτυξη το 2012, από το εξωφρενικά μη-ρεαλιστικό αρχικό +2% σε -2%, οδήγησε τον Ραχόι στην ανακοίνωση, αμέσως μετά την υπογραφή του δημοσιονομικού συμφώνου μάλιστα, πως δεν θα τηρήσει τον στόχο της Κομισιόν για -4,4% έλλειμμα λόγω της επιδείνωσης της ύφεσης, και θα θέσει ως στόχο το -5,8%. Ο Ραχόι δήλωσε μάλιστα πως η θέσπιση των στόχων αυτών είναι κυριαρχικό δικαίωμα κάθε χώρας. Κάτι που ουδόλως έπεισε την κ. Μέρκελ, αλλά ούτε και τον νέο μη-εκλεγμένο επικυρίαρχο της ευρωζώνης Μάριο Ντράγκι, ο οποίος άφησε να εννοηθεί πως μια τέτοια απόφαση θα επισύρει την μήνι της ΕΚΤ και τις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο κ. Ντράγκι άλλωστε, ως μη όφειλε, έχει ήδη αποφανθεί περί της μη-βιωσιμότητας του κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη από την θέση του μη-δημοκρατικά λογοδοτούντα αρχιτσάτσου των ευρωπαίων τραπεζιτών...

Η κίνηση του Ραχόι, δεν είναι κάποιου είδους γενναιότητα, αλλά ανησυχία πως η χώρα που έχει ήδη τον υψηλότερο δείκτη ανεργίας στην ΕΕ και είναι δεύτερη σε απεργίες μετά την Ελλάδα, θα καταστεί και αυτή μετά την χώρα μας,  μη-κυβερνήσιμη. Η Ισπανία είχε εξ αρχής πολύ περισσότερες δυνατότητες άμεσης αμφισβήτησης της πολιτικής της λιτότητας, αλλά ο Θαπατέρο δεν το έκανε... Είναι απίθανο να το κάνει ο Ραχόι.

Δεν μπορεί κανείς παρά να επισημάνει την παράλληλη πορεία κοινωνικής ερήμωσης και καταστροφής στην Ελλάδα και την Ισπανία (όπως και στην Πορτογαλία, ή την Ιρλανδία) για να δείξει την πανευρωπαϊκή διάσταση αυτού του σχεδίου εναντίον των εργαζομένων και της δημοκρατίας. Ο πίνακας επάνω δεν είναι απλά μια πορεία ενός δείκτη, αλλά μια πορεία ενός ταξικού σχεδίου, που πέτυχε - και που τώρα ο Ραχόι θέλει να σταθεροποιήσει (θα είχε ενδιαφέρον το γράφημα στην Ελληνική του εκδοχή, πάντως). Άλλωστε η αναθεώρηση του στόχου του ελλείμματος δεν υποστέλλει καθόλου τον ταξικό πόλεμο. Η κυβέρνηση της Ισπανίας μόλις προχώρησε και αυτή στην περαιτέρω εργασιακή απορρύθμιση, στην επιστροφή με άλλα λόγια στις εργασιακές σχέσεις της προνεωτερικότητας. Σας θυμίζει κάτι;:

Ευκολότερες απολύσεις, μικρότερες αποζημιώσεις και συμβάσεις "ειδικού τύπου" για τους νεοπροσλαμβανόμενους προβλέπει, μεταξύ άλλων, το πακέτο μέτρων για την περαιτέρω ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας στην Ισπανία που ενέκρινε χθες το κοινοβούλιο της χώρας. Διαδηλώσεις κατά των μέτρων προγραμματίζονται για την Κυριακή, ενώ τα συνδικάτα εξετάζουν το ενδεχόμενο γενικής απεργίας (σημ: έκλεισε για 29 Μάρτη)...  

... Ο Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι υποστήριξε ότι η μεταρρύθμιση θα βοηθήσει στη μείωση της ανεργίας, που έχει ήδη φθάσει στο 23% -την υψηλότερη στον ανεπτυγμένο κόσμο, με έναν στους δύο Ισπανούς να είναι άνεργος στο ηλικιακό φάσμα των κάτω των 25 ετών.

Η πανευρωπαϊκή σύγκλιση προς την απαξίωση της εργασίας προχωρά με σφριγηλό βηματισμό...

Όπως και να έχει μεταξύ του Ιρλανδικού δημοψηφίσματος, του Ισπανικού αναπροσδιορισμού στόχου, της επικείμενης νίκης των σοσιαλιστών στη Γαλλία, που φαίνεται να έχουν κάποιου είδους πολιτικά σχέδια, έστω και ήπιας, αμφισβήτησης της λιτότητας (κάτι που κάνει την Μέρκελ να οργανώνει πανευρωπαϊκά μέτωπα σνομπαρίσματος του υποψηφίου τους, Φρανσουά Ολάντ) κάτι μοιάζει να αρχίζει να αμφισβητείται υπό την λαϊκή πίεση στην ΕΕ. Το ερώτημα είναι: με τέτοιου είδους παράθυρα για κάποιες ανάσες να ανοίγονται, θα ήθελε κανείς να εκπροσωπηθούν τα συμφέροντά τους από την ηγεσία της Σαμαρικής δεξιάς και της Βενιζελικής ακόμα πιο δεξιάς; Για ποιον θα δώσουν μάχη τα κόμματα των ολιγαρχών λέτε...;

Περιέγραφε ο Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, γνωστός Αμερικανός προοδευτικός οικονομολόγος και γιος διάσημου προοδευτικού οικονομολόγου, τον Ιούνιο του 2010 την συνάντηση του Γεωργιου Α. Παπανδρέου του και "Λεφτά Υπάρχουν" αποκαλούμενου, με τα κοράκια του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ πριν υπογραφεί το πρώτο μνημόνιο:

"Η Ελληνική κυβέρνηση οργάνωσε μια συνάντηση ειδικών συμβούλων τον Ιανουάριο [του 2010 σημ.]. Ένας άνθρωπος του ΔΝΤ είπε ευθέως στον Έλληνα πρωθυπουργό πως ο μόνος δρόμος διαφυγής ήταν η διάλυση του Ελληνικού κράτους-πρόνοιας. Ένας άλλος από τον ΟΟΣΑ, πρότεινε ένα τεστ: όταν όλοι, συμπεριλαμβανομένων και των υποστηρικτών σου είναι εξοργισμένοι, είπε, θα ξέρεις πως έχεις κάνει αρκετά...

Ο Γκαλμπρέιθ εξηγεί μετά για ποιο λόγο τα προτεινόμενα από ΔΝΤ και ΟΟΣΑ και εφαρμοσθέντα δεν έχουν καμία ελπίδα επιτυχίας, και έχει φυσικά δικαιωθεί απόλυτα. Άρα ο ΓΑΠ είχε ειδοποιηθεί για το πού οδηγούσε ο δρόμος που ακολούθησε και παρόλα αυτά προχώρησε σε αυτόν.

Φαίνεται όμως πως αρχικά υπολόγιζε πως θα του σκάσει η οικονομία κάπως αργότερα αφού, σύμφωνα με τα διαρρεύσαντα, από το Wikileaks, τηλεγραφήματα, στις 9 Οκτωβρίου του 2009 είχε την ακόλουθη συζήτηση, όπως την μετέφερε τρεις μέρες αργότερα στον Στρόουμπ Τάλμποτ του Ινστιτούτου Brooking και στον Αμερικανό πρέσβη:

[Ο Παπανδρέου] είπε στον Ερντογάν πως χρειαζόταν να κινηθούν γρήγορα [για την διευθέτηση ελληνοτουρκικών ζητημάτων] για να επιτύχουν κάτι, καθώς πίστευε πως είχε 12 με 18 μήνες για να επιτευχθεί κάτι, δεδομένης της επιδεινούμενης οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας, που είναι πιθανόν να δέσει τα χέρια του πολιτικά καθώς θα δυσκολεύουν τα πράγματα

Ένας μελλοντικός συνήγορος υπεράσπισης παίζοντας το χαρτί της αγνής κυβερνητικής αβελτηρίας θα παρατηρούσε πως σε επίσκεψη όμως του Χάρη Παμπούκη στην Αμερικανική Πρεσβεία την 1η Φεβρουαρίου του 2009, ο σύμβουλος του πρωθυπουργού έμοιαζε ακόμα σχετικά χαλαρός:

"Ο Παμπούκης μας είπε πως η Ελληνική Κυβέρνηση προχωρά μεθοδικά για την αντιμετώπιση χρονιζόντων δομικών μεταρρυθμίσεων καθώς αντιμετωπίζει την χρηματοοικονομική κρίση. Ψάχνει γαι μακροπρόθεσμες λύσεις, όχι άμεσες όπως ψάχνουν συνήθως οι αγορές. Είπε πως αναγνωρίζουν πως ό,τι συμβεί στην Ελελάδα έχει σημαντικές επιπτώσεις για την Ευρωζώνη και δεν είχε αμφιβολία ότι υπήρχαν κερδοσκοπικές κινήσεις στις αγορές"

 ... και μετά τους είπε για το e-gov και τα υπόλοιπα! Ενώ τελικά λέει "Εμείς δημιουργήσαμε αυτό το χάλι, και εμείς θα το λύσουμε με τον Ελληνικό τρόπο...

Υπήρξα από αυτούς που την υποστήριξαν με πάθος, με πολύ προσωπικό κόστος και παρουσίασα την πρόταση μου για την "ευελφάλεια", δηλαδή για την ευελιξία και ασφάλεια στον εργασιακό τομέα. Σε πολλές χώρες υπάρχει ευελιξία. Στις Σκανδιναβικές χώρες και στις προηγμένες κοινωνίες υπάρχει ευελιξία και ασφάλεια, δηλαδή συνεννόηση μεταξύ του εργοδότη και του εργαζόμενου. 

Η ευελφάλεια δηλαδή η ευελιξία και η ασφάλεια, είναι και τώρα η λύση. Και βεβαίως δεν μπορεί να συνεχίσουμε με τη λογική των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων. Δεν μπορεί ο εργαζόμενος να είναι αδιάφορος για το τι συμβαίνει στην επιχείρησή του, δεν μπορεί να μην πάμε στη λογική των επιχειρησιακών συμβάσεων και στην συνεννόηση πια ανάμεσα στον εργοδότη και στον εργαζόμενο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το πασοκικό παπατζιλίκι προσπαθεί να ανακατέψει και λίγη Σκανδιναβία για να γλυκάνει την καραμέλα της πραγματικής πολιτικής του: έχω αναφερθεί εδώ και παλαιότερα σε τέτοιες πασοκιές,  αλλά η χρήση τους σε καιρό ισοπέδωσης της εργασιακής έννομης τάξης και μόνιμης αποδιάρθρωσης του υποτυπώδους κοινωνικού κράτους είναι εξωφρενική, άλλη μια απόδειξη πως οι σκαιοί ολετήρες της χώρας, οι πρωτομάστορες της κοινωνικής εξαθλίωσης, έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα, πως ο μαρκετίστικος επικοινωνιακός λόγος έχει κάνει μετάσταση και έχει απλωθεί και καλύψει στεγανά με μια πυώδη εσχάρα την τραγικά ατροφική τσίπα που είχε μείνει στο κόμμα. Πέραν αυτού βέβαια δεν ξέρουν καν για τι μιλάνε.

Πάμε λίγο στα της Δανικής flexicurity λοιπόν, από μια παλαιότερη περιγραφή του μοντέλου, σε χρόνο ανύποπτο, στην European Tribune. Πρώτα το κοινωνικό περιβάλλον. Οι βασικοί πυλώνες του Δανέζικου Κράτους-Πρόνοιας:

1. Δωρεάν, εύκολη και ίση πρόσβαση σε φροντίδα για τα παιδιά.
2. Δωρεάν, εύκολη και ίση πρόσβαση στην παιδεία  (και εκπαιδευτικές επιδοτήσεις από τις οποίες μπορεί να ζήσει κανείς).
3. Δωρεάν, εύκολη και ίση πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας
4. Το σύστημα της αγοράς εργασίας
5. Γενική σύνταξη από την οποία μπορούν να ζήσουν όλοι και αξιόπιστη φροντίδα για τους ηλικιωμένους
6. Αξιόπιστες δημόσιες υποδομές

Σας θυμίζει σε κάτι τις πολιτικές που ακολουθούνται τώρα, έχουν σχέση με την πραγματικότητα σήμερα ή ακολουθήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα; Μάλλον όχι... Η φροντίδα για τα παιδιά και την μητρότητα, φαίνεται από το κλείσιμο π.χ. του Οργανισμού Εργατικής Εστίας και το ότι οι γέννες στα δημόσια νοσοκομεία είναι πλέον ακριβό σπορ, η πρόσβαση στην παιδεία από τις συγχωνεύσεις σχολείων, την μείωση των μισθών των δασκάλων και τα βιβλία που δεν φτάνουν στις τάξεις, το σύστημα υγείας δεν έχει να προσφέρει ούτε γάζες, το σύστημα αγοράς εργασίας μοιάζει με σκλαβοπάζαρο και οι δημόσιες υποδομές είτε πωλούνται είτε αυξάνονται τα τέλη χρήσης τους ή απλά παρακμάζουν...

Πάμε όμως στον πυρήνα της ευελφάλειας, στα στοιχεία της αγοράς εργασίας:

Στοιχεία της flexicurity λοιπόν είναι

• Ισχυρά συνδικάτα (έτσι ώστε οι διαπραγματεύσεις για τις συλλογικές συμβάσεις δεν είναι συντριπτικά μονόπλευρες)
• Καλή ασφάλεια ανεργίας (επιδόματα και όχι μόνο - που φτάνει τις αρκετές μονάδες ΑΕΠ)
• Ένα ειδικό σύστημα διαιτητικών δικαστηρίων για να αποφασίζει γρήγορα επί των διαφωνιών και να εμποδίζει αποφασιστικά προσπάθειες να παρακαμφθεί η συλλογική συμφωνία
• Καλές σχέσεις και τακτική επαφή μεταξύ εργοδοτών και συνδικάτων (αυτό είναι εν μέρει ζήτημα κουλτούρας, αλλά κυρίως πρόκειται για την δέσμευση των εργοδοτών να συμπεριφέρονται κατά σχετικά πολιτισμένο τρόπο)
• Λογικές συλλογικές συμφωνίες έτσι ώστε καμία από τις δύο πλευρές δεν μαζεύει απλά τα κουβαδάκια της να φύγει από το σύστημα των διαπραγματεύσεων - τόσο οι εργοδότες όσο και τα συνδικάτα πρέπει να πιστεύουν πως θα έχουν καλύτερη συμφωνία μέσα στο πλαίσιο των συμβάσεων παρά με την διακινδύνευση απεργιών και λοκ-άουτ (και αποκλεισμούς) που συνοδεύουν την εγκατάλειψή της...

Και προειδοποιεί ο Δανός συγγραφέας του άρθρου: "...Οιαδήποτε πρόταση δεν περιέχει τουλάχιστον τα πρώτα τρία σημεία πολύ απλά δεν είναι "flexicurity" - "ευελφάλεια" είναι απλά μια μοχθηρή, παλαιάς κοπή προσπάθεια απόκτησης εξουσίας από το κεφάλαιο εις βάρος των εργατών, στολισμένη με εξεζητημένη  ρητορική..." Στα σχόλια βέβαια σημειώνει ότι η εργοδοσία και στην Δανία δουλεύει αόκνως ώστε να υπονομεύσει όσο μπορεί τις δικές της δεσμεύσεις....

Η πρόταση Διαμαντοπούλου έγινε υπενθυμίζω λίγες μέρες πριν ουσιαστικά καταργηθεί στην πράξη και ο συνδικαλισμός, και οι συλλογικές συμβάσεις και η διαιτησία και αποκλείει ακριβώς γενικά είδη συμβάσεων που στηρίζουν το σύστημα της flexicurity στην Δανία κάτι που αμέσως κατά τα λεγόμενα πάνω στοιχειοθετούν "μια μοχθηρή παλαιάς κοπή προσπάθεια απόκτησης εξουσίας από το κεφάλαιο εις βάρος των εργατών". ... Δικαίως ο Άγγελος Τσέκερης πρότεινε προ ετών, όταν πρωτοεμφανίστηκε στην πιάτσα η Ελληνική απόδοση του όρου, πως περιγραφικότερος όρος για αυτό που ετοιμάζουν είναι το "τελερύγγι": λέξη σύνθετη εκ του "τελειώσανε αυτά που ξέρατε" και   "θα σας φάμε το λαρύγγι". Εγώ θα πρότεινα την διατήρηση πάντως της λέξης με άλλη ετυμολογία: ευελιξία και επισφάλεια! Flexicarity με άλλα λόγια: μια υπέροχη καινούρια λέξη για την επιστροφή στις εργασιακές σχέσεις του προπερασμένου αιώνα!

Η παρούσα Βουλγαρία

Πώς συγκρίνονται όμως οι μισθοί Ελλάδος με τους μισθούς Βουλγαρίας http://histologion-gr.blogspot.com/2011/01/blog-post.html#8882450689134461343">που έλεγα συζητώντας με κάποιον Παντελή προ έτους; Αν ανατρέξουμε σε σύγκριση Αθήνας - Σόφιας, μέχρι πρότινος η μέση αγοραστική δύναμη στη Σόφια ήταν 21% χαμηλότερη από την αντίστοιχη στην Αθήνα, (δείτε όμως και την διαφορά στις τιμές). Με τις περικοπές μισθών 22% που ψηφίσθηκαν και την επιπλέον ύφεση και ανεργία που θα προκαλέσουν, η διαφορά είναι σίγουρο πως θα υπερκαλυφθεί με το παραπάνω. Βέβαια θα μου πείτε πως τα αποταμιευμένα αποθέματα των Ελληνικών οικογενειών και η ιδιοκατοίκηση δίνουν έναν επιπλέον πλούτο στις Ελληνικές οικογένειες. Πράγματι. Αλλά αυτή τη στιγμή το σύνολο σχεδόν της Ελληνικής κοινωνίας, πέραν των πολύ πλούσιων και των απόρων , βρίσκεται να πληρώνει φόρους που στο μεν εισόδημα αντιστοιχούσαν στην οικονομική τους επιφάνεια προ ενός έτους (που είναι μια-δυο φορολογικές κλίμακες πάνω από την σημερινή), και φόρους στην ιδιοκτησία (ολοένα και λιγότερο προοδευτικούς) που προσθέτουν ένα έκτακτο μικρότερο ή μεγαλύτερο βάρος, αλλά και τις ανειλημμένες υποχρεώσεις από τις προηγούμενες ζωές των πολιτών, όταν τα εισοδήματά τους ήταν κατά μέσο όρο διπλάσια.Είναι λοιπόν σαφές πως από χθες που η μνημονιακή κυβέρνηση έπνιξε την Αθήνα στα χημικά για να νομοθετήσει την εκτριτοκοσμίκευση της χώρας, η φράση "θα γίνουμε Βουλγαρία", μόνο ως θετικός στόχος εκφέρεται πια...

("Καλά που δε νίκησε ο Δημοκρατικός Στρατός" λέγαν κάποιοι "και δεν είμαστε τώρα Βουλγαρία" - αφιερωμένο εξαιρετικά...)

Ο Ιωσήφ και το δείπνο του το 1924: Από αριστερά: Στάλιν, Ρύκοφ, Ζινόβιεφ, Μπουχάριν

Την επομένη της 133ης επετείου της γέννησης του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, πολύ γνωστότερου ως Στάλιν, αφού στείλω τις εορταστικές μου ευχές στον Περισσό, και με αφορμή την επισήμανση της νέας κομμουνιστικής απειλής, ενός νέου 1917, από τον Πρόεδρο της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, βρίσκω την ευκαιρία να αναρτήσω μια από τις ελάχιστες ταινίες που έχει παραγάγει ποτέ το Χόλιγουντ και θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί φιλοσταλινική προπαγάνδα. Είναι η ταινία "Mission to Moscow", γυρισμένη το 1943 και βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του πρεβευτή των ΗΠΑ στην Μόσχα Τζόζεφ Ντέιβις. Γυρίστηκε στα πλαίσια της ανάγκης για επικοινωνιακή "διευκόλυνση" της νέας τότε συμμαχίας των ΗΠΑ με την ΕΣΣΔ στα πλαίσια του αντιναζιστικού αγώνα, και είναι ως εκ τούτου έργο πολεμικής προπαγάνδας. Η θέση που παίρνει όμως σε γεγονότα όπως οι Δίκες της Μόσχας και η εισβολή στη Φινλανδία π.χ. καθώς και η γενική ιδέα πως ο Σταλινισμός είναι το στάδιο μετάβασης της ΕΣΣΔ σε μια αμερικανικού τύπου δυτική δημοκρατία, είναι εντυπωσιακή και εξαιρετικά απροσδόκητη μέσα στο πλαίσιο μιας χολιγουντιανής παραγωγής εκείνης της εποχής.

Η ταινία ολόκληρή:



Σε σύγκριση με την ταινία αυτή οι άλλες δύο φιλοσοβιετικές ταινίες του Χόλυγουντ εκείνης της εποχής, μοιάζουν συγκριτικά πιο συγκρατημένες, αλλά και πάλι δεν παύουν να είναι εντυπωσιακές:

Song of Russia. To τρέιλερ:



The North Star. Η πλήρης ταινία:

Αυτή τη στιγμή γίνεται ένας πανικός σε σχέση με την δημιουργία μιας κυβέρνησης που ρόλος της θα είναι να περάσει μια συμφωνία η οποία είναι α. ασαφής στις λεπτομέρειές της και β. κατά τα όσα έχουν διαρρεύσει προβλέπει δεκαετή λιτότητα, καταβαράρθρωση μισθών, περαιτέρω διάλυση δημόσιας υγείας και παιδείας και άλλα βήματα προς την συνολική εξαθλίωση σε αντάλλαγμα μείωσης του συνολικού δημόσιου χρέους κατά όχι πάνω από 28% . Αυτό σύμφωνα με τα ΜΜΕ και την επίσημη πολιτική είναι το καλό σενάριο, διότι λέει το κακό είναι ότι θα μας πετάξουν έξω από το Ευρώ, παρότι δεν υπάρχει θεσμικά τρόπος να γίνει αυτό και παρότι οι πιο γνωστικοί στο πανευρωπαϊκό μας τσίρκο, όπως ο διευθύνων της Bundesbank, ή ο νέος πρόεδρος της ΕΚΤ δεν το βλέπουν εφικτό. Το ότι είναι τόσο ανήμπορο το πολιτικό σύστημα που δεν μπορεί να μοιράσει δυο γαϊδάρων άχυρα και να βρει ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής, απλώς επιτείνει την θλίψη της όλης εικόνας.

Αλλά όλα αυτά συμβαίνουν καθώς η Ιταλία έχει πλέον εκραγεί κατ' εκτίμησην ανεπίστρεπτα, η Ευρωζώνη δηλώνει πως δεν θα την βοηθήσει, δεν φτάνουν τα λεφτά του EFSF. Αποτελούν εξελίξεις που είναι άμεσο αποτέλεσμα της εξωπραγματικής ανεπάρκειας της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου και μετά της 27ης Οκτωβρίου, αμφότερες των οποίων πανηγυρίσθηκαν σαν επιτυχίες εδώ και στην αλλοδαπή, και συγκεκριμένα από ιθαγενείς μαζορέτες της" λιτότητας ως κοινωνική θεραπεία από τον ιό της μεταπολίτευσης" και αλλοδαπές μαζορέτες της Γερμανικής εμμονικής μονεταριστικής παράνοιας, παραβλέποντας πως επρόκειτο για συμφωνίες που υποδαύλιζαντην κρίση, κτισμένες πάνω σε μια αντίληψη για την κρίση λυσενκοϊκή στην απόρριψη της πραγματικής πραγματικότητας, που βούλιαζε το ένα μετά το άλλο τα καραβάκια του νεοχουβερισμού που χάνονταν στην θάλασσα της κρίσης του Ευρώ.

Αλλά καθώς η κρίση πλέον απλώνεται και αγγίζει την ίδια την Γαλλία, τρεις μεγάλοι δρόμοι φαίνεται ανοίγονται μπροστά μας: ο ένας της διάλυσης του Ευρώ και της ταχύτατης συγκρότησης σχεδίων για την όσο το δυνατόν ομαλότερη μετάβαση, ο άλλος της εγκατάλειψης των Γερμανικών πληθωριστικών εμμονών, στα πλαίσια ενός νέου σχέδιου ανακύκλωσης πλεονασμάτων στην Ευρωζώνη και μιας νέας, δημοκρατικότερης ελπίζει κανείς, δομής της... Ή τέλος, ορατή είναι και η τρίτη λύση της δημιουργίας τελικά μιας ΕΕ δύο τουλάχιστον ταχυτήτων.

Οπότε όλη αυτή η Ελληνική φασαρία είναι περιορισμένης σημασίας (ούτως ή άλλως θα ήταν υπό την κοινωνική αποδοκιμασία), και απλώς επιτείνει και διευκολύνει την κρίση του παλιού πολιτικού κόσμου, εύχομαι ως επιθανάτιος ρόγχος του, μαζί και των ιδεοληψιών περί δημοσιονομικού περιορισμού, περί παντοδύναμων αγορών και - ίσως - της αντίληψης της παντοδυναμίας του καπιταλισμού.

Όπως έχει σήμερα η κατάσταση, σε λίγους μήνες (εβδομάδες;) ακόμα και αν δεν διαλυθεί το Ευρώ με τον Ιταλικό εκτροχιασμό, η Γαλλία θα οδηγήσει σε αποφάσεις που θα καταστήσουν τον στόχο του βυζαντινού μαγειρέματος νέας κυβέρνησης άκυρο μια και η συμφωνία πάνω στην οποία θα κρινόταν υποτίθεται, δεν θα ισχύει εκ των πραγμάτων. Είτε έτσι, είτε αλλιώς η νέα κυβέρνηση και οι μεταγενέστερες, διατρέχουν τον κίνδυνο να έχουν μείνει με το άχθος μιας υπογραφής που θα συνεχίζει να επιβαρύνει και θα δεσμεύει την χώρα ακόμα και σε περίπτωση που δρομολογηθούν θετικές εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Δεν πρόκειται κατ'ανάγκην για θετική εξέλιξη όσο η Ελλάδα και στην ΕΕ η τύφλωση παραμένει κυβερνώσα. Αλλά τα πράγματα αλλάζουν τάχιστα και καμία εξέλιξη δεν μπορεί να αποκλειστεί. Σε αυτό το σκοτεινό μέλλον η διαχωριστική γραμμή θα παραμείνει η δημοκρατία, μια αξία που είναι πια ορατό δια γυμνού οφθαλμού πως οι ντόπιες και ευρωπαϊκές ελίτ δεν ασπάζονται πλέον, και η ριζική αναδιανομή.

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα λοιπόν. Αυτή τη φορά στα σοβαρά, όχι ως σλογκαν του ΠΑΣΟΚ.